Hoezo… dating- en contactsites?
Ja, met recht: ‘hoezo… dating- en contactsites?’ Tenzij het mijn bedoeling is om de indruk te wekken dat ik datingverhalen schrijf, had ik beter een andere titel voor deze inleiding kunnen gebruiken, nietwaar? Niet waar!
Ik schrijf geen datingverhalen, omdat het virtuele knuffelwiel al uitgevonden is en ik niet geloof in dates of relaties die hun oorsprong vinden in een metaforische kringloopwinkel. Ik zeg met opzet: ‘dates of relaties’, want al mijn verhalen nemen wel een aanvang op dating- en contactsites. All, but one… en die uitzondering is een verhaal dat meer een verslag is. Autobiografie was het woord waar ik naar zocht.
Autobiografie. Was mijn leven dan zo interessant of boeiend dat ik er een boek over meende te moeten schrijven? Uiteindelijk is niet iedereen in de internationale misdaad geïnteresseerd. Eén en ander staat natuurlijk ter beoordeling van de lezer, maar terwijl de meeste mensen hun levensloop op een half A4tje kunnen schrijven en daarbij nog ruimte over houden voor de biografie van hun buren, mijn levensbeschrijving is een trilogie die tweeduizend pagina’s telt. Voor wat het waard is… mijn leven was tot dusver zeer interessant en een flink aantal lezers had mij dat reeds bevestigd, toen ik mij afvroeg of mijn relaas niet al te vrouwonvriendelijk was. Zo dit inderdaad het geval was, dan kon ik daardoor mogelijk een groot gedeelte van het fenomeen dat centraal in mijn leven heeft gestaan – de vrouw – als leespubliek niet kunnen bereiken, of erger, verliezen. Ik besloot dus het manuscript ter beoordeling voor te leggen aan een groep van vrouwen met de meest gevarieerde achtergronden.
Waar vond ik een spectrum van zo’n honderd kwalificerende vrouwen, zonder dat ik een enquête moest opstarten door met mijn manuscript – als een Vivacolporteur – langs de hardhouten deuren te gaan? Hoe, en waar kon ik een panel dat bestond uit huisvrouwen, een schilderes, een golddigger, een vrouwelijke brigadier–afdelingschef van politie, een kinderpsychologe, een HR manager, trophy-wifey’s, een directie-secretaresse, een barjuffrouw, een binnenhuisarchitecte, kapsters, een acupuncturiste, een danslerares, een verpleegster, een crècheleidster, een vrouwelijke bodybuilder, een advocate en talloze werkloze vrouwen, samenstellen?
De wallen in Amsterdam was een locatie waar ik een grote diversiteit van vrouwen kon verwachten, alleen de reacties van de prostituees zouden niets aan mijn boek kunnen bijdragen, daar de feedback consonant zou zijn: ‘Fuck off!’
Een datingsite leek mij daarom een betere keuze. Het enige probleem dat mij nog restte, was hoe ik de vrouwen daar kon motiveren om zich voor mijn voorstel te interesseren. De vrouwen hadden zich namelijk niet op een datingsite geabonneerd om boeken te lezen en mij leek het wat al te omslachtig, zo niet vermoeiend, om met iedere potentiële ‘kandidaatredactrice’ te daten, of erger, een relatie te beginnen. Er moest een eenvoudigere manier zijn.
Wat zoekt een vrouw op een datingsite? Een date, romance, vlinders in haar buik, liefde, een relatie… of de hele sjebang? Wel, wanneer dat niet in het profiel van de vrouw in kwestie was beschreven, dan viel dat moeilijk te bepalen, maar gelukkig bezitten alle vrouwen een karakteristiek die altijd aanwezig is… en zo alert als een nest meerkatten. Verliefd, verloofd, getrouwd, verlaten, verdrietig of suïcidaal… trigger de nieuwsgierigheid van een vrouw en je krijgt meer belangstelling dan Sean George Cloonnery die op het strand zijn g-string achterstevoren én een bordje ‘beschikbaar’ om zijn nek draagt.
Nieuwsgierigheid prikkelen? Kijk, dat kon ik. Dat was feitelijk een capaciteit waarin ik uitblonk, en mijn verleden was daar het beste bewijs van. Ondanks dat ik nooit met het mannelijk schoon van een Sean Connery of George Clooney belast ben geweest, had ik ook nooit een probleem gehad om de vrouwen, op wie ik mijn zinnelijke zinnen had gezet, over te halen voor een cafetière met sterke koffie… bij het ontbijt ‘s morgens. Maar dat was in het verleden en aangezien het manuscript over mijn verleden ging, was het vanzelfsprekend dat ik nu dus uit mijn verleden was gegroeid. De twijfel ‘of ik het nog wel kon’, was hier dus gerechtvaardigd.
Ik kon het nog. Ik hoefde uiteindelijk niet te concurreren met ‘mannen in de aanbieding’ op de datingsites. Al wat ik moest doen, was de nieuwsgierigheid van de vrouwen detoneren. Jong, oud, knap, lelijk, slim of dom… het deed er niet toe, uiteindelijk was verscheidenheid wat ik zocht. En diversiteit was wat ik kreeg… and then some!
Ik zal hier niet mijn wervingstactiek beschrijven, maar ga er maar van uit dat het werkte. Met mijn profiel wekte ik de nieuwsgierigheid van honderden… ja honderden vrouwen. Er lag zoveel subtiele tegenstrijdigheid in, dat de dames het zich niet konden permitteren om zich te bedwingen. Ze moesten weten!
Aangezien ik het profiel had ontworpen, wist ik ook wat voor nieuwsgierigheid het opwekte dus ik kon anticiperen op de reacties… en mijn antwoorden daarop alvast prepareren. Ik pleegde een aanslag op de vrouwelijke nieuwsgierigheid door het onderwerp ‘dating en relaties’ totaal te vermijden en daarbij de vrouw toch de indruk te geven dat ze waarlijk bijzonder, zo niet uniek was, zonder dat in zoveel woorden te schrijven. Ik speelde niet met gevoelens van de vrouwen dus na de tweede of derde e-mail, wanneer de nieuwsgierigheid wat persoonlijker en ongeduldiger vormen begon aan te nemen, gaf ik te kennen dat ik ‘de laatste man was, die een vrouw zich zou wensen.’
Geen enkele vrouw ging daaraan voorbij en onveranderlijk was de reactie: ‘Het lijkt mij dat dit aan mij is, om te bepalen. Jij kunt niet voor mij beslissen of ik jou wel of niet zou willen.’ Omdat de vrouwen voelden dat er een onthulling of bekentenis imminent was, voerden zij de druk op zodat ze mij een vrijzetter konden geven als ze eenmaal alles wisten. Weten! Vrouwen willen weten en zodra je een open boek bent, word je door hen uitgelezen en op zijn best in de virtuele boekenkast gezet.
Het zal niemand dus verwonderen dat mijn openbaringen niet even in drie e-mailtjes konden worden verteld, aangezien vrouwen alles willen weten; alles omvatte bij mij tweehonderdnegentigduizend woorden, ofwel zeshonderd pagina’s in Deel I van mijn autobiografie: ‘Zonde van de eerste steen’.
De vrouwen hadden daarvoor het volste begrip en ik hoefde geen enkele vrouw te vragen of zij mijn boek wilde testen op, de eerder genoemde, ‘vrouwonvriendelijkheid’. Nee, de vrouwen vroegen mij of ze het boek konden lezen, want zij wilden weten hoe ‘onvriendelijk die vrouwonvriendelijkheid’ dan wel was.
Ik bereikte niet alleen mijn doel en kreeg de feedback waar het mij om te doen was, maar ik ontving nog iets anders: in drie jaar meer dan honderd dames die ook mijn kookkunst wilden testen. Na het lezen van mijn boek zou de nieuwsgierigheid bevredigd moeten zijn, maar waar ik nooit op had gerekend, was dat mijn boek zoveel nieuwe nieuwsgierigheid zou oproepen, dat de meeste vrouwen van mijn panel mij ‘wilde leren kennen’. Ik heb zoveel dames op bezoek gehad dat mijn buren zich afvroegen of ik nu van een escortservice gebruik maakte of dat ik zelf zo’n service uitbaatte.
De les hier was: zelfs wanneer mijn autobiografie de geschiedenis in ging als een literaire ‘non starter’, voorzag het manuscript in de bevrediging van verscheidene behoeften en de simultane stimulatie daarvan. Waarom? Nieuwsgierigheid is een behoefte naar (de) kennis of (de) wetenschap van iets. Het is dus een behoefte. Eten is een behoefte. Mijn manuscript voorzag in de stimulatie en bevrediging van beide. Eigenlijk was het dus een literaire vibrator… wat mij dan op de laatste behoefte brengt.
Nee, ik ga hier niet mijn eigen trompet blazen (dat klinkt trouwens werkelijk goor) door te verkondigen hoe afdoende die laatste behoefte dan wel werd bevredigd, want er is niets vervelender dan over die ‘handje-pepermuntje-shit’ schrijven.
Ik heb een waanzinnig geweldige tijd gehad gedurende het chatten, e-mailen, sms’en, bellen, drinken, dineren (en vaak ontbijten) met deze vrouwen. Met verscheidene vrouwen heb ik de meest ongelooflijke dingen meegemaakt. Ik schrijf over veel van deze ervaringen, maar niet over alle. Sommige van deze belevenissen beschrijf ik als anekdotes in het eerste hoofdstuk van mijn langere verhalen, terwijl andere verslagen het volume van een compleet boekwerk hebben aangenomen. Wat deze verhalen allemaal gemeen hebben, is het feit dat ze zonder uitzondering op een dating- of contactsite het levenslicht aanschouwden en toch geen datingverhalen of andere oubollige, archaïsche recht-op-en-neer soppende guckfuck zijn.
Zo, daar heb je het: terwijl de misinformanten de wereld doordraaien, de gunkhunk, spunkjunks en andere wannabe BN pretenders 4×4 gender-benders neusfuiven, wietschuiven, tranny’s kluiven, botoxtasy snuiven en huidkreukels verschuiven… hun luchtkussende, g-tool en ongewaxte bikinibaard dragende vrouwelijke pothead antitheses botoxtasy blowend, liposushi adverterend in onbezoldigde, pornografische miscreanten muteren en de geperverteerde Paula de fubar[1] Leeuw van Oranje in pathetische ongein persisteert, begon ik met het herstellen van de balans der waanzin en normaliteit met unieke verslagen… die allemaal begonnen met het openklikken van een ordinaire chatbox.
Vandaar… dating- en contactsites!
Jan ter Haak
N.B.: Wanneer je het voorgaande gelezen en begrepen hebt, zul je van mijn verhalen genieten.
[1] Fucked up beyond all recognition.
